Lang geleden in mijn begintijd als KUL leerling, zo rond mijn tiende levensjaar ontdek ik dat mijn idee dat water vanuit de zee landinwaarts stroomt de bergen in, niet klopt. Met ongetwijfeld enige moeite, weet men mij te overtuigen de beweging in omgekeerde richting plaatsvindt. Het brengt waarschijnlijk een ongeveer zelfde landverschuiving plaats als bij mensen die leren dat de aarde niet plat is.
Het water ontspringt vol zin uit een gat of spleet in de rotsachtige materie van een berg of heuvel, zo stel ik mij voor om als een dunne sliert door de aantrekkingskracht van de aarde omlaag gedirigeerd te worden, terwijl het stroompje breder en breder wordt en als een beek dieper en dieper naar beneden kabbelt. Echter, vind er dan een eerste omslagpunt plaats, de beek verandert in een rivier, eerst nog smal, maar allengs breder en nog breder, sneller en sneller steeds meer plaats innemend, waardoor misschien hier en daar een stukje oever afkalft of een jonge boom geofferd wordt en ontworteld raakt.
Aangekomen in het vlakke land en inmiddels zo onoverbrugbaar dat er een overspanning moet worden aangelegd om zich over de rivier heen te kunnen bewegen naar de andere oever, bestaat er ook het gevaar dat deze vrije onbezorgde stroom water gekanaliseerd gaat worden ten behoeve van de omwonenden en of de nijverheid die rond de rivier plaats vindt.
Ik kan mij de vreugde van het water wanneer het uiteindelijk na een lange reis eindelijk de zee bereikt en daar kan instromen om op te gaan in het grotere gewelddadige geheel en uiteindelijk deel te nemen aan een oceaan van water. Om daarna te verdampen en als regen weg te trekken.
Op dit moment bevind ik mij als KUL op weg in tegenovergestelde richting. Na mij losgeweekt te hebben uit een meer, waar het wat zienderogen verdampt, brak is geworden en waar nog slechts modder rest stroom ik nu, weliswaar in enige bedding, maar ongegeneerd door het vlakke land richting de berg, die het voorlopige einddoel van mijn reis betekent. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Ongetwijfeld zal ik daar aangekomen na een nog niet bepaalde tijd verdampen en opstijgen om terug te keren vanuit een spleet in menselijke materie. Het zij zo, het is niet anders, het is manier waarop de natuur zich in alles manifesteert.
