Er was er eens….een verborgen koninkrijk. Een tijd geleden tijdens één van mijn zich het laatste jaar vaak voordoende opruimbuien – de ideale manier om om te gaan met frustraties – dat ik twee promo dvd’s tegen kom van natuurfilms. Natuurfilms zijn een genre dat ik net begin te ontdekken. De manier waarop de natuur cineasten, zo wil ik ze hier toch wel noemen, heden ten dagen dieren in beeld kunnen brengen is absoluut verbluffend. Mede door het hoge specialistische gehalte van moderne techniek en haar onuitputtelijk schijnende mogelijkheden is duidelijk alles mogelijk op dit gebied. Er zijn beeld- en natuur-nerds, die zeer ingenieuze toestellen met daarin kleine cameraatjes met een schitterende beeldkwaliteit ,ontwerpen en bouwen, die met heel veel enthousiasme gebruikt worden, bijvoorbeeld door Sir Richard Attenborough, die zelf een maand geleden zijn 99ste verjaardag mocht aanschouwen. Hierbij doel ik vooral op de inzet. Sommige cameramannen liggen uren of dagen in een tentje op de grond in de kou op dat ene moment te wachten.
Gisterenavond heb ik de televisie met dvd speler tevoorschijn gehaald, ik ben niet echt een liefhebber van het medium, en ben begonnen met het schijfje waarop deel één van HIDDEN KINGDOMS, een BBC EARTH productie op staat. Op het hoesje zie je een verschrikt muisje met daar achter een grote gemeen kijkende slang. Saai zal het niet worden! De film is volledig gewijd aan twee muisjes, één, een senghi op de savannes van Afrika en de ander in een woestijn ver weg daar vandaan, een sprinkhaanmuis, ook wel schorpioenmuis genaamd. Zij zo gefilmd, met speciaal daarvoor ontwikkelde camera’s dat beide verhalen zich afspelen op het fysieke leefniveau van die piepkleine muisjes. Dat betekent dus ook dat de mestkever die de senghie regelmatig tegenkomt op zijn pad een heuse, en dus zeer gedetailleerde verschijning is. Echt heel bijzonder om naar te kijken en er zit ook echt een verhaal in, het geheel wordt niet gepresenteerd als een aantal losse op het effect gerichte beelden. En hier wordt het dus nog veel interessanter. De kennis die deze natuur cineasten blijken te hebben over hun onderwerp maakt het nog meer de moeite waard.
We volgen de twee muisjes tijdens hun overlevingstocht. De ene, de sprinkhaanmuis, gaat deze barre tocht, slechts vier weken oningewijd aan als een vrijwillig avontuur, de ander, de senghie nadat zijn moeder is opgegeten tijdens haar zoektocht naar voedsel voor haar jong, door een varaan. Het blijkt een wet te zijn in de wilde natuur dat hoe kleiner het beestje, hoe meer energie, in verhouding, en dus voedsel het nodig heeft om zicht te ontwikkelen tot een volwassen diertje. In dit geval moeten beide beestjes zelf leren te overleven zonder te zijn ingewijd hierin door hun moeder. Over vaders hoor je eigenlijk helemaal niks valt al heel snel op. De senghie hebben een eigen pad tussen de grassprieten door, waarlangs zij kunnen jagen met een snelheid vier keer die van een jachtluipaard, gezien de grote van hun lichaam en gelukkig net op tijd kunnen ontsnappen aan hun eveneens hongerige belagers, mede door hun spitsvondigheid, als zij geluk hebben. Het si eten of gegeten worden in de dierenrijk, hoe mooi het er vaak ook uitziet vanaf de bank op de televisie. De schorpioenmuis, die zo wordt genoemd omdat het een schorpioen kan doden en opeten, neemt het uiteindelijk op tegen drie heuse woestijnbuizerds, die het het beestje achtervolgen. Opmerkelijk is dat buizerds in groepjes jagen en een plan hebben. Zo is er één die de prooi opjaagt, één die de valstrik opzet en de derde… ja die gaat er dan mee heen. Uiteindelijk overleeft ook deze muis dit en de rest van de eveneens echt barre tocht net als het andere muisje aan de andere kant van de Grote Oceaan.
Waar het om gaat uiteindelijk is dat ik zag dat hoe klein je ook bent en hoeveel onophoudelijke tegenslagen je ook moet verduren, er is altijd een kans dat je het overleeft, wanneer je niet opgeeft en je kwaliteiten goed benut. Dat is het verborgen koninkrijk.
