Zojuist kreeg ik via de app een berichtje van mijn vriendin met de vraag wat ook alweer het eerste singletje van The Beatles was, dat ik via mijn oma van twee achternichten kreeg. A HARD DAY’S NIGHT, ik zag het hoesje weer voor mijn geestesoog, redelijk versleten al, met scheurtjes, maar wel in een, niet helemaal transparant, plastic beschermhoesje. Een blog is geboren.
Ik ben tot op de dag van vandaag blij en dankbaar dat ik helemaal aan het begin van de jaren zestig van de vorige eeuw deze wereld ben binnen geworpen. Als ik dan toch hier moet zijn, dan het liefst in die periode. Liever was ik nog iets eerder geboren om de vele geneugten van de fabelachtige en inspirerende tijd nog intenser te hebben kunnen inademen. Gelukkig kreeg ik dit singeltje en was mijn weg richting de popmuziek en haar cultuur ontsloten voor mij. Mijn moeder is daar nooit heel gelukkig mee geweest. Als heel jong kind al zat ik het liefst onder de vensterbank van het raam in hoek van de woonkamer, verscholen achter de oliekachel en het bureautje van mijn moeder, naast de houten korte en lange golf radio, die haar broer nog voor haar gebouwd had en de wit plastic Philips platenspeler met het met rood vilt beklede draaiplateau ingebouwd op een uitschuifbaar donker bruin houten slee in een dito kast. Mijn lichaampje was gelukkig nog klein genoeg om daar te passen. Ik herinner mij de Arbeidsvitaminen, die ik gelukkig nog niet nodig had, die som een uur of tien steevast werden onderbroken door het item, dat ik Goedemorgen groenteman, goedemorgen mevrouw, wat zal het zijn vandaag? Ben blijven noemen. Af en toe draaide ik de kleine zwarte bakelieten knop weg van Hilversum 1 om op zoek te gaan naar meer interessante kost die op de twee golven te vinden was. Wanneer ik dan stuitte op de eerste tekenen van pop cultuur dan riep mijn moeder steevast, ergens vanuit de flat, dat de radio teug moest op Hilversum 1.
Ook nu zie ik mij zitten met de pas verworven schat en het op de platenspeler neerleggen. Het kleven was nog vol mysteries en geheimen, maar audio apparatuur, als deze radio zo mag noemen, was daar direct al geen onderdeel van. Mijn oma nam wel vaker singeltjes voor mij mee, maar het was meestal klassiek en één keer een singeltje van Ray Charles met een groen met wit hoesje en een singletje van Wilson Pickett, terwijl zij geweten moet hebben dat haar dochter dat helemaal niet wilde. Johan Sebastiaan Bach was de norm voor mij, zo had zij al besloten. In uterus zeg maar, schijn ik al geluisterd naar Bach te hebben. Goed het gevecht om – meer – vrijheid was die zondagochtend begonnen. Lang haar, spijkerbroeken, paars en oranje t-shirts en muren, en natuurlijk de popcultuur, het kwam er allemaal razendsnel aan.
Het hoesje van de persing van het singletje dat ik gekregen had, intrigeerde mij bovenmatig. Wie waren die vier jongen in zwarte pakken, witte overhemden met lang haar, langer dan ik tot nu toe gezien had in ieder geval. En waarom zaten zij in de gevangenis? Was dat mijn toekomst, lot. Opgesloten te worden omdat ik lang haar ambieerde? Dit moet ik uitleggen, zeker aan mensen die dit hoesje niet keen, er zijn verschillende hoesjes in omloop gebracht bij dit singletje. Heel misschien zijn er ook lezers die niet weten wie de The Beatles waren. Ik kan het mij niet voorstellen, maar er zijn vreemdere dingen voorgevallen in dit inmiddels lange leven.
Tussen de twee rode balken zie je ze staan op een zwart-wit foto, de mannen in hun pakken, dicht bij elkaar, John rechts, de andere drie links kijkend naar John, wat mij direct aan het denken zette en de vraag deed stellen: wie is deze leider, die de wereld in de jaren erna zou veroveren en veranderen. Tja de rest is geschiedenis. Arme John. Terug naar het betoog: zij staan gevieren voor een oude , typisch Britse muur, met daarin twee donkere openslaande ramen, die echter dicht getimmerd zijn en waar een dik soort gaas voor is aangebracht. Inmiddels, meen ik mij te herinneren uit de gelijknamige film,is het een treinstation, maar in 1964 of 65 was ik ervan overtuigd dat het een gevangenis was. Deze helden waren of net vrij gelaten of konden ieder moment naar binnen gebracht gaan worden en het was onzeker of zij ooit weer uit het naargeestige gebouw zouden worden vrijgelaten. Gelukkig was de muziek die op het 45 toeren schijfje stond een stuk vrolijker, al herkende ik in de tekst alleen het woord hard.
Helaas ik heb ik mijn kleine verzameling singeltjes, ik werd al snel een lp man, bijna tien jaar later via mijn slaapkamerraam op het dak van de flat er tegenover gescheerd, omdat ze slecht zouden zijn voor de dure naald in mijn eerste, net aangeschafte, hifi platenspeler. Tja de jeugd hè. Gelukkig komt het singletje weer naar mij toe en kan ik het nu afspelen op mijn veel betere platenspelers met nog duurdere naalden.
