Eind deze maand is het vijftien jaar geleden dat deze creatieve duizendpoot, tevens spin in zijn web, overleed. De Engelse rockband The Waterboys brachten vorige maand het album Life, Death and Dennis Hopper ter meerdere glorie van dit eens in vlees gehulde fenomeen. Een mooi moment om met enige hopelijk welgekozen woorden te proberen enige eer te bewijzen aan dit illustere gezelschap.
Eerlijk gezegd zijn de Schotse band The Waterboys na hun eerste prachtige single The Whole of the Moon, dat in de dagen dat ik Engels studeerde, rond mijn vijfentwintigste verjaardag verscheen, daarna weer bijna volledig bij mij uit het zicht verdwenen. Tot een jaar of twee terug toen ik op een streamingdienst een nummer ontdekte van hun album An Appointment with Mr Yeats en vrij snel daarna deze cd tweedehands kocht. Een weergaloos gepast, knap en mooie cd ingegeven door de grote liefde en bewondering van zanger Mike Scott voor de Ierse dichter W.B Yeats. Life, Death and Dennis Hopper heb ik ongeveer twee weken beluisterd via dezelfde streamingdienst, maar dit keer besloten het tegenwoordige nogal prijzige vinyl aan te schaffen. Daar heb ik geen spijt van! Dit keer ook geen deuken, tikken en stof op de plaat, maar een mooie top kwaliteit vinyl met een superieure geluidskwaliteit zodat alle aandacht naar de inhoud, de prachtige, humorvolle en overtuigende muziek en teksten kan gaan. Je krijgt het gevoel dat Dennis Hopper vanuit het graf of vanaf gene zijde zich persoonlijk bemoeid heeft met dit uit twee langspelers bestaande album van The Waterboys.
Dennis Hopper geboren in Dodge City, Kansas, de stad waar ooit de roemruchte revolverhelden Wyatt Earp en Doc Holiday eens verbleven is vooral bekend geworden door zijn werk als acteur, regisseur en beeldend kunstenaar. Zijn documentatie middels prachtige foto’s van de hippe jaren zestig en zijn schilderijen, zowel de abstracte als de figuratieve hebben een heel eigen duidelijke signatuur, maar zijn hier in Europa toch minder bekend gebleven dan zijn aanwezigheid in de Amerikaanse filmwereld van de tweede helft van de vorige eeuw, die weinig mensen ontgaan zijn. Hierbij denk ik vooral aan het legendarische Easy Rider, met Peter Fonda en Jack Nicholson. Helaas eindigde zijn blaze toen tegen het einde van 2009 bekend werd dat Dennis Hooper leed aan prostaatkanker en al heel snel bleek dat dat niet meer te behandelen was. The rest is history.
Hoewel … somewhere out there beyond the limits there’s a story being made, he’s in it. He,s still moving, he’s still able to lay some old magic on te table volgens de lyrics van Mike Scott in de song Ten Years Gone over over Dennis zijn leven als bacchant on borrowed time.
Een levenskunstenaar was hij, of hij nu dronk, kunst of films maakte, hij leefde volledig en met overtuiging. Geen half werk, geen angstige twijfels, althans niet zichtbaar, maar Dennis Hopper ging ten volle voor wat hij dacht, voelde en wilde laten zien, een man met een missie. Mensen, vooral kunstenaars met een visie en en een boodschap wordt vaal verweten dat het in het sociale – en liefdesleven alleen om henzelf lijkt te draaien. Mijns inziens is dat inherent aan het scheppen, in ieder geval SCHEPPEN met hoofdletters. Hoge bomen vangen veel wind zeggen wij hier in ons toch wel vlakke Nederland met zijn vele hectaren landbouwgrond, waar je kop boven het maaiveld uitsteken een gewaagde onderneming is, zoals dat denk ik overal ter wereld zo is. In de schijnwerpers (willen) staan vraagt om een sterk ego en een flinke pantser met teflon kwaliteiten. Er is geen zelfverklaarde in deze wereld die dat anders kan doen dan op deze manier. Soms is het enige wat dan nog rest: Fuck you cowboy!!!
