Stel je een man voor weggerukt uit de tijd van de jagersverzamelaars uit de prehistorie, die op een ongenadige ochtend wakker wordt in een ziekenhuis in een stad in de 20e eeuw. Ik vraag mij af of je dat kunt. Probeer je in te beelden dat hij na zijn hem ontzegde jeugd zo intens terug verlangt naar zijn oude leventje, waarin zijn vrouw dagelijks jaagt en hij hun potje kookt voor de opening van hun eenvoudige rieten onderkomen, dat hij besluit er uit te stappen omdat er geen andere weg teug lijkt te zijn. Dat God hem vervolgens na 3 dagen terugstuurt en de 21e eeuw in duwt om zijn pad door deze hel af te maken, zonder dat onze eenzame vriend begrijpt waarom.
Het is misschien moeilijk voor te stellen, maar het leven is echt niet bedoeld om onder het juk van de Westerse rooftocht te ploeteren tot je er bij neervalt. Om gedienstig de nukken van imperialistische despoten te volgen tot een een machine bent die niet eens meer aan of uit kan. Het nihilisme van de op macht en winstbejag geënte Europese expansie die momenteel nog steeds zijn hoogtepunt beleefd aan de andere kant van de inmiddels zwaar vervuilde oceaan gepersonifieerd door het absolute dieptepunt in de geschiedenis van de mensheid verwoest iedere schoonheid die het leven ooit had. De weg van creativiteit, kunst, verdieping en spiritualisme loopt dood in een kooi van Faraday voor de meesten wereldbewoners, daar het niet genoeg was en is om ons eigen cultuur te vernietigen, maar we het blijkbaar ook nodig vinden sinds mensenheugenis de mooie cultuur van andere, vaak relatief onschuldig volken te vernietigen.
Het is onmogelijk hieraan te ontsnappen. De eenzaat die het lukt zijn eigen pad te ontwaren en uit het moeras te klauteren op weg naar licht en lucht krijgt het zwaar, zeer zwaar te verduren. Het is zoals Milton in Paradise Lost al schreef: de duivel is steeds op zoek naar handlangers, het is de idee van het collectief, samen sterk. Naar de guillotine met die adel van vrijdenkers!
Onze deerniswekkende jagersverzamelaars verdienen al onze liefde en lof voor de moeite die zij zich dag na dag, nacht na nacht getroosten een weg voor ons te vinden uit dit gitzwarte doolhof dat we gemeenzaam vooruitgang noemen, maar ons tot in het diepst van ons zijn aanvreet zoals vitriool. Met dank aan dit beeld aan Voltaire, waarvan ooit is opgemerkt dat bij hem deze bijtende stof door zijn aderen stroomde en die op zijn sterfbed de op het laatst toegesnelde priester die hem afstand wilde laten doen van de duivel voor hij heen zou gaan, antwoordde; “Dit lijkt me niet het geschikte moment om nieuwe vijanden te maken”.
Dit is het beeld waarmee ik jullie, trouwe lezers, vandaag laat zitten. Hopelijk doen jullie er wat mee. Het is schrijnend dat deze korte tirade nooit hen die het verschil zouden kunnen maken, zal kunnen bereiken.
