Zo heb je een volle nieuwe fles en voor je het weet is zij weer leeg dacht ik vanochtend op het moment dat een recent aangeschafte fles frisdrank in de koelkast alweer bijna leeg bleek. Alles gaat steeds sneller. In mijn jonge kinderjaren leek een jaar een millennium, in mijn tienerjaren eeuwen, maar tijdens mijn studie groeide het besef dat tijd vluchtig is. Inmiddels, nu ik in mijn laatste levensfase ben gearriveerd lijkt tijd zo snel te gaan dat ik soms tijdloosheid kan ervaren.
In mijn kinderjaren leerde ik dat momenten, mode en andere steeds wisselende zaken, terug zullen komen. Mijn moeder bewaarde een blauw mantelpakje uit de jaren vijftig van de vorige eeuw in de kledingkast in haar slaapkamer. Op een ochtend vroeg ik, nog een klein, maar reeds zeer alert jongetje, waarom zij dat deed, per slot van rekening waren we inmiddels ongeveer halverwege de jaren zestig en was de mode danig aan het veranderen. Zij antwoordde mij zonder een moment te hoeven nadenken iets in de trant van dat mode weliswaar aan verandering onderhevig is, maar dat zij zeker wist dat haar mantelpakje weer in de mode zou komen, omdat alles altijd terugkomt. Ik herinner mij dat ik daar zo mijn bedenkingen over had, maar het wel een boeiend antwoord vond, dat in aanmerking kwam voor langdurig empirisch onderzoek, al noemde ik dat op die leeftijd niet zo.
Terwijl ik dit schrijf herinner ik mij, dat ergens halverwege de jaren negentig van diezelfde voorbij gevlogen eeuw, roze mantelpakjes in zwang kwamen bij de wat meer gefortuneerde zakenvrouw in het bedrijfsleven en bij vrouwen die duidelijk zichtbaar waren op het politieke toneel. De kleur was een andere, net als de draagsters ervan, maar het model en de status was een zelfde.
Inmiddels heb ik mijn idee uit begin jaren tachtig, dat mijn levensweg een cirkelvormige baan beschrijft binnen een hiërarchie van cirkels verder uitgewerkt en bevestigd zien worden. Niet alleen door de gebeurtenissen in en om mij heen, mijn persoonlijke ervaringen, maar ook in de boeken die ik sinds enkele jaren lees en de theorieën in levensbeschouwingen in de meest ruime zin van het woord, die ik daaruit tot mij neem.
Het leven, en dan met name een levensfase is als een kledingstuk, dat maar al te vaak onterecht wordt afgedankt als passé, terwijl het veel interessanter is het te bewaren tot het weer van pas komt. De kringloopwinkel van tegenwoordig is een mooi alternatief, omdat iemand anders zo nog iets heeft aan jouw afdankertje. Zo is het ook met filosofieën, die komen en gaan, elkaar tegenspreken of zelfs vervangen, om soms veel en veel later weer opgeld te doen. Zo biedt de Tao een perspectief dat al zeshonderd jaar voor ónze Christelijke jaartelling op schrift is gesteld door Lao Tse, dat nog heel goed bruikbaar is in deze, onze tijd, zo niet zelfs wel eens de oplossing kan bieden voor algehele malaise waarin de Westerse wegwerpmaatschappij zich reeds lang bevindt.
