Geestdriftig, een woord dat iedereen kent en waarvan de betekenis doorgaans wordt geïnterpreteerd als enthousiast. Echter, wanneer je ziet dat dit woord uiteenvalt in twee losse woorden, te weten geest en driftig, en twee tegenstrijdige betekenissen lijkt te bevatten, maar bovendien vanuit een heel ander, meer spiritueel standpunt, ook weer niet, is het tijd wat dieper in te gaan op de betekenis. Hieronder probeer ik uit te leggen wat ik met dit dubbele dualisme dat blijkbaar inherent is aan dit woord bedoel. Dubbel dualisme omdat ten eerste het woord bestaat uit twee tegengestelde woorden die samen een eenheid vormen en ten tweede omdat die eenheid twee tegengestelde betekenissen heeft en polysemantisch is eigenlijk.
Laat ik beginnen met het eerste. Bij het woord geest denk ik zelf toch in de eerste plaats aan die faculteit binnen ieder mens die meestal wordt opgevat als zijn of haar verstand, het vermogen het bestaan rationeel te benaderen en iets minder vaak aan onze verbinding met wat gemeenlijk God wordt genoemd, al weet bijna niemand wat daar nu precies bedoeld mee wordt, wanneer de beperktheid van het dogma van een kerk of religie eenmaal aanschouwd is. Beide betekenisgroepen worden eerder positief dan negatief ervaren, in ieder geval in onze westerse samenleving, al is ook dit weer onderhevig aan persoonlijke ontwikkeling van de ervaring tijdens het leven, de geestelijke vorming zeg maar. Dat is heel anders gesteld met de beleving en de daarmee samenhangende waardering voor het woord driftig. Driftig wordt zelden als gunstig of nuttig beleefd, al is ook dit woord vanuit de perceptie van de betekenis duaal. Iemand kan driftig met iets bezig zijn, dus verwoed, misschien wel gepassioneerd of iemand kan driftig zijn, als karakter eigenschap of tijdelijk doordat iets hem of haar mateloos irriteert. Goed beschouwd is het het verschil, de onlosmakelijk verbonden tegenstrijdigheid tussen zijn en doen.
Je zou kunnen opmerken dat de manier waarop het onderwerp in deze blog besproken wordt in de de bovenstaande tekst, geestdriftig is. De woordgroep geestdriftig is een antoniem in dit geval en de woorden geest en driftig zijn ieder op zich hyponiemen, in ieder geval in deze benadering. In mijn redenatie is driftig dan weer een homoniem, zoals bijvoorbeeld het woord arm dat is al heb ik daarvoor geen bevestiging kunnen vinden op de daarvoor geschikte plekken op het almachtige internet.
Misschien is mijn gevoel dat ten grondslag ligt aan het ervaren van het woord driftig als een homoniem wel ingegeven door de betekenis van to drift als werkwoord in de Engelse taal: mee of wegdrijven drijven of zich doelloos voortbewegen. Het is ook de persoonlijke ervaring met mijn geest waarschijnlijk die aanzet geeft tot deze gedachte. Mijn geest laat zich, al dan niet gewillig meevoeren in een gedachte of gevoel bij een idee of ervaring, maar kan ook zeker, vooral in mijn jongere jaren afdwalen, soms tot op een punt dat het punt van vertrek en het uiteindelijke punt van aankomst niets meer met elkaar te maken lijken te hebben. Een beetje zoals deze uiteenzetting.
Het oorspronkelijke idee voor de behandeling van dit onderwerp, te weten de woordvorsing als ik dat zo mag noemen, heeft mij nog niet veel verder gebracht dan een beschrijving, waarvan mij bovendien nog steeds onduidelijk is op welke van mijn blogs het past. Wel is duidelijk geworden dat het aan de basis of van oorsprong teruggrijpt op de duale westerse beleving van zijn en doen. Misschien wordt duidelijker wat ik hiermee bedoel wanneer ik vertel, dat in mijn beleving, die misschien wel heel stereotype is, de voor de zogenaamde Oosterling zijn doen is en doen zijn is. Ik hoop je met deze haiku aan het denken, en zelfs voelen en gezet en laat je los om zelf te gaan zwerven en misschien wel geestdriftig te worden over de betekenis van woorden en taal in het algemeen.
