Good morning, just awake, but the need to vent my anger is huge again. Five years ago, however, that meant literally ventilating. At five or six o'clock in the morning, the windows and doors open against each other, whether summer or winter. It starts during corona. I'm out of work because I can't do my job anymore, and in order to replace my creative profession, find a new hobby. Psychology has always attracted me, but teaching at university level was and probably is not possible, as in mathematics is certainly not my greatest talent. In 1983 I tried to recalibrate my math because I wanted to study again in a fit of idealism. Unfortunately, I can't get any further than chapter ten of modern mathematics, just like in seventh grade, more than two decades earlier.
Psychology! Jung drew me forty years earlier, but that's it. A few weeks earlier, in 2020, I watched a movie about Freud with my girlfriend, who currently has a trial subscription to Netflix. It seems interesting to me to know more about this Austrian psychiatrist in my opinion. The film is one of the horror genre. I remember a lot of dark, dark and obscure images and an absurd amount of dark red blood. This can't be. This can't be right, so it goes through me looking at the maled screen. A few weeks later at the start of the glory days of corona, it is at least wonderfully quiet on my street and throughout the city and actually I enjoy the whole situation, probably partly because I have never been infected myself, I decide to look for a book about Sigmund Freud.
At boekwinkeltjes.nl I find a thick, bulky biography about Sigmund Freud, which is delivered a few days later. Early in the morning I'm sitting at my table with my first real introduction to the psychology of Sigmund Freud. You can find a lot of it, but he remains the father of modern-day psychoanalysis. The book is not only very boring, but Freud's life, at least as it is written in this book, is really toe-curved boring and totally uninteresting. Halfway through the fistful book I'm stranded. Anyway, I'm a stubborn perseverant and ordering, also from an interest in explaining dreams, which in my view could be his most important work, Die Traumdeutung, but in a Dutch translation, because in my early years I strongly opposed learning the German language at school. Also in Die Traumdeutung I and then with a lot of effort did not get any further than halfway through the treatment of the dream by Freud, especially because his treatment and theory seemed to me to be rather one-sided and rather limited. Meanwhile I have discovered his pupil and pupil the Swiss Carl Gustav Jung. Because of the stories about this involved student of Bleur in a facility for schizophrenics, the hairs of my arms are going to rise and on April 20, 2020, it can't be better, the book of my choice is delivered: Psychological Types. I've always wanted to know more about human psychology, but also the phenomenon of archetypes, which I knew just as little about up to that point, has seemed fascinating to me all my life.
Daar zit ik dan, ‘s morgens vroeg in de kou met mijn boek met voor mij redelijk onbekende materie, aan het papier en de mensheid toevertrouwd door een mij verder totaal onbekend psychiater van rond een eeuwwisseling vóór de eeuwwisseling, die ik zelf heb meegemaakt. Jung schrijft uiteraard in het Duits, wat in het Nederlands vertaalt voor het ongeoefende brein een heel vreemde syntaxis genereert. Iedere hoofdzin heeft gemiddeld vijf bijzinnen, die veel relevante informatie bevatten. Onwillekeurig denk ik aan de Nederlandse lessen uit mijn jeugd op de middelbare school, met name aan het schrijven opstellen, waar ik altijd enorm tegen opzag, maar wat ik ook iedere keer tijdens het schrijven steeds leuker ga vinden. Het daagt mij dat ik zelf ook zinnen schreef met veel bijzinnen en een heel economisch gebruik van de ruimte wat betreft alle informatie die ik wilde delen. Het is dan vooral een sport om de openingszin zo lang en alles omvattend mogelijk te maken bij wijze van korte inleiding. Het kwam mij altijd op veel kritiek te staan van mijn leraren – ik probeer het bij de andere vakken ook, wanneer ik daartoe kans zie – maar ik volhard en ze kunnen geen fouten ontdekken in de ellenlange ingewikkelde zinsconstructies, zodat ik ermee door kan gaan. In Jung ontmoet ik echter wel mijn superieur op dit gebied en de eerste maanden lukt het mij niet meer dan een alinea per dag tot mij te nemen, mede doordat ik deze twee tot drie keer moet lezen om het te kunnen verteren. De kwaliteit van de grote hoeveelheid kennis die ik zo binnenkrijg is precies waar ik in mijn leven op zoek naar ben geweest en dat ik ooit heb willen weten. Vier jaar lang begin ik mijn dag met het bestuderen van het geschreven werk van Carl Jung, die mijn grote held wordt. Ik ga echt heel veel van deze briljante geest en onvermoeibaar betrokken man houden en lees zo’n beetje alles wat er te koop is op dit gebied voor leken. Er zijn weinig mensen in mijn omgeving die mijn fascinatie delen, maar eigenwijs volhard ik. Carl Jung heeft mijn leven op zijn kop gezet, maar op een goed manier. Het heeft mij veel kennis omtrent mijzelf en anderen bijgebracht en een mij op een spiritueel pad gezet richting het Oosten gekoppeld aan de meest prachtige vergezichten, alsof ik zittend op een hoge bergtop in de Himalaya uitkijk over de onmetelijke uitgestrekte groene bergtoppen onder een helder blauwe, doch door waterdamp verzadigde hemel. De toegenomen woede die het mij oplevert door het reilen zeilen van de westerse wereld deed mij gisteren besluiten een blog te beginnen waarin ik, hopelijk, in ieder geval voor mijzelf en mijn levensgezellin, de lucht een beetje kan klaren.
