Zoals iedere sterveling hier op aarde die zich van jongs af aan bezig heeft gehouden met zijn of haar zoektocht naar de waarheid, wat zich al snel ontvouwt als een dwaaltocht naar de ultieme waarheid zal beamen, lijkt mij, is er niets meer lonend en bevredigend dan dat. De is spoedig geen uitgestippeld pad, maar meer een omzwerving door een middelpunt zoekende kracht gedreven naar de naakte waarheid, die niet blijkt te bestaan. Dat wil zeggen, naar alle waarschijnlijkheid bestaat deze naakte waarheid, dit moment van totale verlichting en veelal ontredderende aanschouwing van het absolute niets wel, maar is het slechts aan enkele menselijke breinen gegeven dit te beleven. Het is meer iets Godgegeven, Dieudonné zoals de Fransen zo mooi kunnen zeggen. De uitspraak, op zich al een pleonasme, is niet voor niks advocaat van de duivel spelen, God heeft geen emplooi voor advocaten, alleen simpelweg al omdat Hij/Zij dit niet nodig heeft en er naar alle waarschijnlijkheid niets mee kan aanvangen, daar heeft hij of zij de duivel voor. Het is niet voor niks dat de acteur Jack Nicholson in zijn rol als aangeklaagd militair tegen zijn aanklager, per slot van een vet betaalde rekening, een advocaat, met een duidelijk genoegen mag uitroepen: “The truth? You can’t handle te truth!”
De zoektocht naar de waarheid is een diep delven naar een verborgen diep gelegen goudader, waarbij men bijkans het leven laat. Ik ben nog geen enkele serieuze goudzoeker tegengekomen die haar gevonden heeft. Het antwoord is meestal dat hij of zij dacht haar gevonden te hebben, maar dat bij het ontwaken de volgende morgen blijkt dat dat toch niet waar is. Toch zal hij of zij direct verder gaan met bikken, het is een verlangen en gedrevenheid van de bovenste orde, de plek waar menigeen overigens ook uiteindelijk denkt uit te komen.
